İçime 90' lar Pop' u kaçmış.

  #'nerde unuttum beynimi acaba' adlı kolaj

                                      
        Yılbaşına hastahane odasında girmekten son anda kurtulduğum için ocak ayının ilk günleri pek de iç açıcı değildi. Vaktimin çoğunu evde ve hastahane koridorlarında geçirdim.
        Az film, az uyku, az yemek derken depresyonun eşiğine geldim. Neyse ki Radyo Atmosfer 'i keşfettim de moralim biraz yerine geldi. Ee ne demişler? Müzik ruhun afyonudur.
       Kafam biraz güzel olunca kendimi uzay mekiklerinin içinde, tuhaf yaratıkların arasında buldum.(Bunda 2011 'in sonlarına doğru bilim kurgunun ne harika bir şey olduğunu fark etmemin ve deliler gibi Star Wars izlememin etkisi büyük tabii)
       Velhasılıkelam 'Bunca tüketmenin bir üretmesi olmalı.' dedim ve kolaj yapmaya giriştim. Fakat her Allah'ın günü 'İstemek başarmanın yarısıdır.' diyenlerin kulaklarını çınlata çınlata, bir arpa boyu bile yol gidememenin hüznünü yaşadım, yaşıyorum.(Ama ne yazık ki başım yukarıda değil.) Çünkü anladım ki, kararsız bir insanın kolaj yapmaya çalışması demek; aylar geçse de yıllar geçse de bir şey yapamaması demek imiş.(Bu sebepten acilen bir eşe, dosta ihtiyacım var. Azıcık akıl versin, birazcık yönlendirsin. Mümkünse az biraz yetenekli, bolca yaratıcı olsun. 'Derdime derman işte çokolat kız' deyip, rahat bir nefes alayım ben de.)
       Tüm bunlar olurken Bal sultan Eda' cığımın sayesinde Filimadamı ' yla tanıştım. Günlerimi onunla geçirir oldum. Ondan başka şey düşünemez oldum. Her izlediğimi tıklama isteğiyle dolarken, daha çok tıklamak için daha çok izler oldum.(Film izlemek için çok güzel bir bahanem oldu böylelikle.) Arşiv manyağı bir insan olduğum ve hafızama pek güvenemediğim için gönlümün kralı oldu Filimadamı. Şimdilik mutlu ve mesuduz.