Telefon

   
      Sanırım içimdeki odağı kaybettim. Yaşadığım hayatta gerçekliği bulamıyorum. Bir film izliyorum sanki. Dün gecenin bir kurgu olduğundan emin gibiyim hatta.
     Sarhoşum ve eve geç geldiğim için babamın kızacağını düşünüyorum. Geldiğimdeyse evdeki herkes uyuyor. Ben de hemen yatıp uyumak istiyorum.Tam uykuya dalarken telefon çalıyor, nedense babamın aradığını düşünüp kim olduğuna bakmadan açıyorum. Arayan o. Bana çocukluğunda kötü zamanlar geçirdiğinden, ilkokulu zar zor okuduğundan bahsediyor.
      İzmir'e çok sonraları gelmiş ve çok sevmiş. Beni İzmir'e benzettiğini söylüyor, onun gibi sıcak ve gerçek; fazla bilinmeyen sokakları gibi karmaşık. Hatırlayamadığım bir sürü güzel şey söylüyor. "Anladım. Sonra konuşuruz." deyip telefonu kapatıyorum. Sonra da bütün gece başka birini düşünüyorum.